ΤΟ ΛΥΡΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΙΚΑ ΣΠΑΡΑΚΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΗΣ ΙΩΑΝΝΑΣ ΑΣΣΑΝΗ

Η ενέργεια των αισθημάτων στο εικαστικό έργο της Ιωάννας Ασσάνη

και η «κόκκινη κορδέλα της» στον «υπέροχο» Λαβύρινθο - Ζωή.

Γράφει ο Φαίδων Θεοφίλου

Η Ιωάννα Ασσάνη εκτός από το πλούσιο ταλέντο, τη βαθιά αισθαντικότητα του καλλιτέχνη, και τις γόνιμες εμπνεύσεις της, διαθέτει και μια στέρεη εικαστική παιδεία. Ο εικαστικός της κόσμος είναι και δικός μας , που ενώ μας είναι οικείος, όλο και συναντούμε με την είσοδό μας σ’ αυτόν, νέες αποκαλύψεις, νέες θεάσεις εκείνων που ήδη γνωρίζαμε. Ένας κόσμος με εκρηκτικά χρώματα που επωάζουν τα όνειρα των αισθημάτων.

Τα γυμνά της και η κόκκινη κορδέλα, (βασικό σύμβολο και κλειδί στο έργο της) παρόντα σχεδόν σε όλη τη δημιουργία της, το χαρακτηρίζουν με μια εξωτερική όσο και εσωτερική δυναμική.

Στα γυναικεία γυμνά και στις στάσεις των σωμάτων, συχνά βρίσκει την πλήρη του έκφραση ένας ερωτικός σπαραγμός , που αναλύεται σε δυσβάσταχτη Ωραιότητα. Σε άλλα πάλι γυμνά, η ψυχική διάθεση και τα αισθήματα της στιγμής είναι έντονα αποτυπωμένα στη γλώσσα του σώματος, στο πρόσωπο και στα μάτια, μεταδίδοντας την υπέρτατη δόνηση στον φιλότεχνο θεατή.

Οι χρωματικοί της πίνακες, με πλούσια θεματική, με ζωγραφική ελευθερία που δουλεύτηκε μέσα στην αυτοπειθαρχία του καλλιτέχνη, με στοιχεία υπερρεαλισμού, ποιητική αίσθηση, συμβολισμούς και με το φως να αναδύεται μέσα από τα ζωηρά χρώματα, συνιστούν κατά τη γνώμη μου τον υπέροχο Λαβύρινθο που λέγεται Ζωή, απ’ όπου, άλλοτε γίνεται φανερή η επιθυμία να βρεθεί διέξοδος με τη χρήση της κόκκινης κορδέλας, και άλλοτε γίνεται φιλήδονη παραμονή στον Λαβύρινθο-Ζωή , με την κορδέλα να μετατρέπεται σε συνδετικό κρίκο, των σωμάτων, της μνήμης, των επιθυμιών, των ερώτων, της σχέσης ανθρώπου και Φύσης, της γης και ουρανού, της έμπνευσης και δημιουργίας. Αρκετά θέματά της, όπως για παράδειγμα τα: «Υπό το σεληνόφως Ι,ΙΙ,ΙΙΙ», αποτελούν λυρικές παραστάσεις μιας εικαστικής-ποιητικής λειτουργίας, όπου ο διακριτικός ερωτισμός αντανακλάται παντού.

Ο Λαβύρινθος όμως, μπορεί να υπάρχει και σε και ένα μόνο πρόσωπο, με τον ερωτισμό του, τα αλλησυγκρουόμενα αισθήματά του, τις προσδοκίες, τις επιθυμίες του, τα αδιέξοδά του, όπως συμβαίνει με εξαιρετικά ελκυστικό τρόπο στα γυμνά της Ασσάνη.

Το πιο έντονο, όσο και εντυπωσιακό εικαστικό αποτέλεσμα του έργου της, πέρα από την αναμφισβήτητη προσωπική της τεχνική, είναι η ισχυρή ενέργεια των αισθημάτων που αποπνέουν οι δημιουργίες της σε διαρκή ροή.

Κάπως έτσι οδηγείται κανείς στη σκέψη, ότι ο αληθινός καλλιτέχνης-δημιουργός, είναι μια σμικρογραφία του Μεγάλου Ποιητή-Δημιουργού. Μόνο που για τον Μεγάλο, αρκεί μια πνοή για να δώσει ζωή, ενώ η ανθρώπινη εικόνα του χρειάζεται, το χάρισμα του ταλέντου, την ενσυναίσθηση, τη γνώση , τη διαρκή άσκηση, τον έρωτα γι αυτό που δημιουργεί και τον μόχθο. Η Ασσάνη τα ασκεί όλα αυτά και στα δύο πρόσωπα της Τέχνης της: Στο ορατό και στο υποκρυπτόμενο.

*******

Μια μικρή ανάγνωση του εικαστικού έργου

της Ιωάννας Ασσάνη

Γράφει η Ανδρονίκη Γωγοπούλου

MASTER ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ Α.Π.Θ

Για την εικαστικό Ιωάννα Ασσάνη οι γραμμές – με την έννοια της καλλιτεχνικής μουτζούρας – αποτελούν το όχημα για να απεικονίσει μνήμες, άρα να συνθέσει εικόνες από έναν άυλο κόσμο. Τα σημεία συναντιούνται, οι διαχωριστικές γραμμές ακυρώνονται, η απόσταση θεατή, δημιουργού μηδενίζεται: το προσωπικό μετατρέπεται σε καθολικό.

Με εικαστική πληθωρικότητα, αλλά και ποιητική αρμονία ζωγραφίζει τα χρώματα της καρδιάς: κόκκινο, γαλάζιο σε μια θάλασσα από γκρίζες πινελιές, που ενώ φαίνεται ότι διαχωρίζουν τα θέματα σε εικαστικούς χώρους, παραπέμποντας στους αρχαίους μύθους του Λαβύρινθου και του Μίτου της Αριάδνης, στην ουσία δημιουργούν ένα σύνολο αδιάσπαστο.

Ταυτόχρονα η διάχυση του χρώματος σε πολλά έργα της έξω από τον πίνακα, στην κορνίζα, δίνει την αίσθηση της ρευστότητας των πραγμάτων.

Το έργο της εικαστικό χειροτέχνημα με πράγματα που αποκτούν ιδιαίτερη σημειολογία: μια καρέκλα, μια κορδέλα, ένα ρούχο που ακουμπά νωχελικά πάνω στο σώμα, που γλιστρά πάνω στο πάτωμα.

Η δημιουργός αφηγείται περιπέτειες σε δαιδαλώδεις διαδρομές, με κυρίαρχο στοιχείο την κόκκινη κορδέλα, που διατρέχει όλο το έργο της και άλλοτε συμπλέκει φιγούρες, άλλοτε διαχωρίζει τα πολυεπίπεδα της εικαστικής έκφρασης. Με το έντονο χρώμα της αιχμαλωτίζει, με την κίνησή της απελευθερώνει. Η παιδικότητά της, το παιχνίδισμά της χάνονται μέσα στο άπειρο ενός μη οριοθετημένου χώρου…

Τα χέρια πέρα από κάθε ωραιοποίηση αποκαλύπτουν με την ασχήμια τους – που σκόπιμα επιλέγει – τον πρωταρχικό τους ρόλο: λειτουργούν ως εργαλεία, μεταμορφώνουν σχήματα και χρώματα σε υλικά που δονούνται από ανάσες ζωής…

Τα πρόσωπα σκιώδη και κατηφή, άλλοτε η προοπτική τους τέτοια που τα εξαφανίζει: ο προβληματισμός της καλλιτέχνιδας για έναν κόσμο αβέβαιο…

Και ενώ τα σώματα με τη χαλαρότητά τους παραπέμπουν σε μια νιρβάνα, σε δεύτερη ανάγνωση αποκαλύπτεται η αποτύπωση μιας θύελλας καταχωνιασμένης στα άδυτα του ασύνειδου.

Η εικαστική υπαινικτικότητα της Ιωάννας Ασσάνη σου δίνει το περιθώριο να φανταστείς πράγματα, να ερμηνεύσεις σύμβολα, να κατανοήσεις τις ανθρώπινες σχέσεις.

Ή να αισθανθείς Ανήμπορος να αλλάξεις τα πράγματα γύρω σου…

Αδύναμος να ξετυλίξεις το Μίτο της Αριάδνης για να βρεις την έξοδο σ’ έναν κόσμο γεμάτο αδιέξοδα…

ΕΡΓΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Ιωάννα Ασσάνη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Από το1985 έως το 1990 σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης στα εργαστήρια του Β. Δημητρέα και Μ. Θεοφυλακτόπουλου. Ουσιαστικά όμως διδάχθηκε το ''βλέμμα στις Τεχνες'' από τον ιστορικό και κριτικό Τεχνης Ε. Μαυρομμάτη.

ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΤΕΧΝΗΣ:

• 1993 - "Η΄ΔΗΜΗΤΡΙΑ", (Βαφοπούλειο),

• 1994 - Δ.Ε.Π.Κ.Α, (Αρχαιολογικό Μουσείο Σερρών),

• 1995 - "Λ΄ΔΗΜΗΤΡΙΑ", (Πινακοθήκη Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών),

• 2000 - "Έκθεση Μινιατούρας", (ΙΑΝΟΣ, Θεσσαλονίκη),

• 2004 - "99+1 Εικαστικοί", (Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Απ.Β1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης),

• 2006 - Τρεις ομαδικές εκθέσεις "111+1", ( Ιωάννινα, Αθήνα, Ιερισσός ),
-Συμμετοχή στο 1ο Διεθνές Συμπόσιο Τέχνης της Ιερισσού του Σ.Κ.Ε.Τ.Β.Ε,
Ιερισσός Χαλκιδική.

• 2007 - "Ομαδική έκθεση μελών του ΣΚΕΤΒΕ'', Περιστύλιο ΚΒΘΕ Θες/νίκη.

• 2009 - Διεθνής Mail -Art, ''Όχι στη Βία, Ναι στη Δημιουργία'', ΣΚΕΤΒΕ, Θες/νίκη

• 2010 - ''Έκθεση Μινιατούρας'' (Αίθουσα Βλάσση, Θεσσαλονίκη), κ.α.
- Δημήτρια 2010, 2 ομαδικές εκθεσεις των μελών του ΣΚΕΤΒΕ,
στην Πινακοθήκη της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στο Βαφοπούλειο
πνευματικό κέντρο, παρουσίαση της performance: ''H Μουντζούρα''
- Ομαδική Έκθεση Τέχνης του ΣΚΕΤΒΕ στο Στρατόπεδο ΚΟΔΡΑ, Θες/νικη
(οργάνωση κι επιμέλεια έκθεσης)
. 2011 - Ομαδική έκθεση ΣΚΕΤΒΕ στη Γκαλερί ΕΨΙΛΟΝ, Θεσ/νίκη

Είναι Γ. Γραμματέας του Συλλόγου Καλλιτεχνών Βορείου Ελλάδος.(ΣΚΕΤΒΕ)
και Μέλος ΔΣ της Πανελλήνιας Ένωσης Εκπαιδευτικών Πολιτιστικών Θεμάτων (ΠΕΕΠΟΘΕ)

-Μέλος του Ε.Ε.Τ.Ε , του Δίκτυου ''Θέατρο στην Εκπαίδευση'', των Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων Μέσης Εκπαίδευσης, του ΣΚΕΤΒΕ.
Έργα της υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές, στην Πινακοθήκη της Ιερισσού Χαλκιδικής και στην Πινακοθήκη Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών Θεσσαλονίκης.
Άρθρα της έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά Τέχνης ''ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ'', ''ARTI'', ''ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ και ΘΕΑΤΡΟ''

Οι Ποιητικές της Συλλογές εκδίδονται στην ηλεκτρονική εφημερίδα του ΣΚΕΤΒΕ, Θες/νίκη

Από το 1991 έως και σήμερα διδάσκει στην Μέση Εκπαίδευση ως καθηγήτρια της Εικαστικής Αγωγής. Εχει στο ενεργητικό της εισηγήσεις και οργανώνεις εργαστηρίων στην Πανελλήνια ένωση καθηγητών Καλλιτεχνικών μαθημάτων και στην Ένωση Εκπαιδευτικών Πολιτιστικών Προγραμμάτων. Εργασίες της παρουσιάστηκαν στα :

• 2005 -Ημερίδα με θέμα : Οι Τέχνες στα Σχολεία », διοργάνωση Περιφερειακής Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας στα πλαίσια των «μ΄ΔΗΜΗΤΡΙΩΝ». Θέμα παρουσίασης: ''Σχολικό Θέατρο - εμπειρίες και προβληματισμοί'', Θες/νικη

• 2006 - 8ο Σεμινάριο Β. Ελλάδος με θέμα : « Το εργαστήριο θεμέλιο της εικαστικής σκέψης », διοργάνωση Πανελλήνιας Ένωσης Καθηγητών Καλλιτεχνικών μαθημάτων, Θέμα παρουσίασης: '' 9 Μουσικές Ζωγραφιές – η Στιγμή'', Η τεχνική του Μαύρου Θεάτρου , Θεσ/νικη


• 24ο Σεμινάριο Αθήνας με θέμα : « Μέθοδοι και πρακτικές Καλλιτεχνικής Παιδείας », διοργάνωση Ένωσης Καθηγητών Καλλιτεχνικών μαθημάτων, Θέμα παρουσίασης: το δρώμενο « 9 Μουσικές Ζωγραφιές – η Στιγμή », Αθήνα.


• 2007 -9ο Σεμινάριο Β. Ελλάδος: « Η διδακτική της Σύνθεσης », οργάνωση Ένωσης Καθηγητών Καλλιτεχνικών μαθημάτων, Θέμα παρουσίασης: « Εικαστικές λύσεις-προτάσεις για μια θεατρική παράσταση », Θες/νίκη.


• 2008 -10ο Σεμινάριο Β. Ελλάδος, διοργάνωση Ένωσης Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων, Θέμα παρουσίασης: « Η εικόνα ως αναπόσπαστο μέρος μιας θεατρικής δράσης », Θες/νίκη.


• -Πανελλαδικό Συνέδριο Εκπαιδευτικών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων: «Διδακτική της Τέχνης και Εργαστηριακές εφαρμογές», θέμα παρουσίασης: « Το βίντεο ως αναπόσπαστο μέρος μιας θεατρικής πράξης », Αθήνα.


• -Ημερίδα με θέμα: « Η έννοια της διαπολιτισμικότητας και διαθεματικότητας στα Προγράμματα Καινοτόμων διεθνών δράσεων ( μελέτη περίπτωσης eTwinning ), διοργάνωση των Σχολικών Συμβούλων Αγγλικής, Καλλιτεχνικών, Πληροφορικής και Μουσικής και της Περιφερειακής Δ/νσης Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας, παρουσίαση Πολιτιστικού προγράμματος με θέμα: « Η Διαφορετικότητα - Αναφορά σε δύο δράσεις από την παράσταση " Όνειρα Εικονικής Πραγματικότητας " », Θες/νίκη.


• -Συνέδριο Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων Β.Ε: εργαστήριο με Θέμα : ''Μια Ιστορία σε Μαύρο Θέατρο'', Θες/νίκη.


• 2009 -Πανελλήνιο Συνέδριο Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων. Θέμα παρουσίασης : ''ο τυφλός κι ο κυνηγός'', μια ιστορία σε Μαύρο θέατρο, Αθήνα.


• 2010 -1ο Πανελλήνιο Συμπόσιο Ένωσης Εκπαιδευτικών Πολιτιστικών Θεμάτων. Εργαστήριο με Θέμα: ''To όνειρο'', το μαύρο θέατρο και η δημιουργία μουσικοκινητικού δρώμενου'', Σχολή Μωραΐτη, Αθήνα.


• -Διαδραστικό Εργαστήριο με θέμα ''Κόσμοι Παράλληλοι'', ημέρα Σχεδίου, ΣΚΕΤΒΕ και Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Νεολαίας του Δήμου Θεσσαλονίκη.


• -Εργαστήριο Μαυρου Θεάτρου με θέμα: '' Το Όνειρο'', Τεχνικές και κατασκευή, δημιουργία θεατρικού Δρώμενου/ Πανελληνιο Συνέδριο Καθηγητών καλλιτεχνικών μαθημάτων, ΑΣΚΤ Αθηνων.


• Καλλιτεχνικό Εργαστήριο ΣΚΕΤΒΕ, με θέμα: ''Από το Ειδικό έργο στο Συνολικό'', στρατόπεδο ΚΟΔΡΑ


• Εισήγηση της Θ. Δράσης ''η Στιγμή'' στο συνεδριακό κεντρο Νάουσας.


• 2011 -Εισήγηση με θέμα: ''To κουστούμι στο Μαύρο Θέατρο'', στο σεμινάριο των Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων, Βυζαντινό Μουσείο - Εργαστήριο στους καθηγητές Α΄/θμιας κ Β΄/ θμιας εκπαίδευσης, με το ίδιο θέμα, Γυμνάσιο Βασιλικών, Θεσ/νίκη.


• - Εργαστήριο με θέμα: ''Εικαστικό Θέατρο - Η εικόνα στη θεατρική πράξη'', 2ο Σύμπόσιο ΠΕΕΠΟΘΕ, Αλιμος, Εκπαιδευτήρια Μαλλιάρα./ -Εισήγηση: ''Κόσμοι Παράλληλοι - DNA- η Διαφορετικότητα''

ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ:

-Έχει σκηνογραφήσει το Θ. έργο: "0 μικρός πρίγκιπας" με την ομάδα ''Αναζήτηση'',
Σκηνοθεσία Σ. Καρακάντζα, Θέατρο Καβάλας, " ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ''87 ".

-Έχει γράψει, σκηνοθετήσει τα Θεατρικά Έργα:

• 2004 - performance με τίτλο ''Τα Πάθη'', σε μουσική του Peter Gabriel


• 2005 - Performance με τίτλο "9 Μουσικές Ζωγραφιές", Σκηνοθεσία, ArtVideo, σκηνογραφία μαύρου θεάτρου / Χορογραφία Ο. Παχυγιαννακη, / κείμενα Α. Γωγοπούλου ( Β΄ Βραβείο -Πανελλήνιοι Καλλιτεχνικοί Αγώνες Μαθητικού Θεάτρου )


• 2006 - Θεατρική μεταφορά του Μυθιστορήματος του Μ. Ente : "Οι κατακόμβες του Μισραίμ", Σκηνοθεσία, artvideo, σκηνικά - κοστουμια. / Χορογραφία Ο. Παχυγιαννάκη


• 2007 - Θεατρικό έργο: "Όνειρα Εικονικής Πραγματικότητας",Σκηνοθεσία, ArtVideo, κείμενα. / Χορογραφία Ο. Παχυγιαννάκη.


• 2008 -‘’Mε την κάμερα στο χέρι’’, project διδασκαλίας και δημιουργίας artvideo σε μαθητές του Γυμνασίου. ArtVideo ''Τα παιδιά''.


• 2009 - Θεατρικό Έργο "www. MaryPoppins11gym.gr'', Σκηνοθεσία, σκηνογραφία με την τεχνική του Μαυρου θεατρου, ArtVideo. / Χορογραφία Ο. Παχυγιαννάκη, ( Γ΄ Βραβείο, Π.Κ.Α.Μ.Θ ),


• 2010 - Θεατρικό έργο: ''Κόσμοι Παράλληλοι''. Σκηνοθεσία, ArtVideo, σκηνικά κοστούμια. / Θεατρικό κείμενο στο ''μονόπρακτο για τρεις Γυναίκες'' Α. Γωγοπούλου.


• 2011 - Performance ''Σελίδα Γραπτού'' J.Prevert, σε μουσική του N. Martin, 2o Συμπόσιο ΠΕΕΠΟΘΕ, Αλιμος, Εκπαιδευτήρια Μαλλιάρα.

ΝΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗ - Τα ζωγραφικά εργόχειρα της παραμυθίας

Οι πίνακες της Νίκης Ελευθεριάδη μοιάζουν με εικόνες παιδικών ονείρων
που φωλιάζουν όμως στις ψυχές των ενηλίκων....

Φαίδων Θεοφίλου

Η ΕΠΙΜΟΝΗ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΝΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗ

Η Νίκη Ελευθεριάδη ζωγραφίζει και εκθέτει επί 32 χρόνια.

Όπως δηλώνει η ίδια, «Η ζωγραφική είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου». Κόρη του ζωγράφου και λογοτέχνη Τάκη Ελευθεριάδη (1911-1987) μεγάλωσε στην Πέτρα της Λέσβου σε ένα αρχοντικό του τέλους του 19^ου αιώνα κατάφορτο από έργα του αυτοδίδακτου πατέρα της, όσο και άλλων καλλιτεχνών, όπως του Γουναρόπουλου , του Τσαρούχη και του Κανέλλη. Ο Τάκης Ελευθεριάδης υπήρξε καλλιτέχνης-διανοούμενος (στην εξαιρετική βιβλιοθήκη του περιλαμβάνονται εκδόσεις υψηλής αισθητικής αξίας που αντανακλούν το ενδιαφέρον του ιδώς για τις εξελίξεις της μοντέρνας τέχνης) αλλά και χαρισματικός συλλέκτης έργων λαϊκής τέχνης (όπως σπάνιων κεραμικών, πήλινων γλυπτών και πινάκων του Θεόφιλου Χατζημιχαήλ) . Τα παραπάνω έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής παιδείας της Νίκης Ελευθεριάδη.

Η ίδια αναφέρει: «Το υπνοδωμάτιό μου είχε οκτώ έργα του Θεόφιλου στους τοίχους. Έτσι μάλλον ήταν αναπόφευκτο να ζωγραφίζω όταν ήμουν παιδί-όπως όλα τα παιδιά- και να συνεχίσω μεγαλώνοντας. Και ίσως στα έργα του Θεόφιλου να οφείλεται το είδος της ζωγραφικής που κάνω». Η προνομιακή όσο και ιδιότυπη ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ανατράφηκε η ζωγράφος φαίνεται να δημιούργησε αντιστάσεις –αν όχι αδιαφορία- για την πρόοδο των εικαστικών της σπουδών στο Παρίσι. Στη συνέχεια ο σύντροφος της ζωής της, Πέτρος Βέργος, (εκδότης και δημοπράτης σπάνιων βιβλίων και έργων τέχνης) επέδρασε καταλυτικά στην εκδίπλωση της καλλιτεχνικής της φυσιογνωμίας, ενθαρρύνοντας τους πειραματισμούς της και υποστηρίζοντας τις επιλογές της προς τη συγκρότηση ενός αναγνωρίσιμου, προσωπικού ύφους.

………Η Ελευθεριάδη σε τεχνοτροπικά στοιχεία του εκτιθέμενου έργου της, προσδίδοντας σε αυτό σαφή αυτοβιογραφική ερμηνεία. «Για να μπορέσω να ισορροπήσω δύσκολες καταστάσεις και συναισθήματα, τα τελευταία δύο χρόνια χρησιμοποιώ έντονα χρώματα, ιδίως κίτρινα και κόκκινα». Η επίμονη ζωγραφική της δραστηριότητα, προσλαμβάνει χαρακτήρα υπαρξιακής παραμυθίας υπό το άλγος της αδιέξοδης πραγματικότητας.. «Ανοίγω παράθυρα και δραπετεύω μέσα στους ίδιους μου τους πίνακες». Η εν εγρηγόρσει επιθυμία της Ελευθεριάδη να υπερασπίζεται απροκάλυπτα, αν όχι πεισματικά το προσωπικό περιεχόμενο των έργων της υποστασιοποιείται σε μια συγκεκριμένη γνώριμη θεματική: κήποι της Λέσβου που μπαίνουν μες τη θάλασσα, πολύχρωμοι αγροί, τοπία με κουκουναριές, βεράντες με θέα το Αιγαίο, αστικά εσωτερικά, αλλά και όψεις του δομημένου περιβάλλοντος της πόλης με τη σφραγίδα πάντα της γυναίκας είτε ως παρουσίας είτε υπό το βλέμμα της.

Η αναπαραστατική προφάνεια των έργων συχνά εντείνεται με την επίπονη απόδοση των λεπτομερειών. Δεν ωστόσο για μια ζωγραφική που εξαντλείται σε περιγραφική επιτήδευση, ούτε ενδίδει στη μιμητική αληθοφάνεια. Το καδράρισμα των εικόνων (άλλοτε εντελώς αναμενόμενο κι άλλοτε αιφνίδιο), οι γωνίες λήψης του κυρίου θέματος και των επιμέρους μορφικών στοιχείων και οι πολλαπλοί φωτισμοί που διαφοροποιούνται μέσα στον ίδιο πίνακα, σε συνδυασμό με παγωμένα φωτογραφικά «στησίματα» συνηγορούν υπέρ μια «παραβατικής» ζωγραφικής η οποία τεχνηέντως επαμφοτερίζει τεχνοτροπικά, κρατώντας ισορροπίες συνέπειας των εκφραστικών αξιών που υπηρετεί. Παρά το φαινομενικά σταθερό θεματολόγιο –ιδίως των τελευταίων χρόνων-

Η Νίκη Ελευθεριάδη είναι δεινός θηρευτής συνθετικών μοτίβων, οπουδήποτε κι αν ενδημούν. Συλλέκτης και η ίδια αντικειμένων τέχνης πάσης προελεύσεως αντλεί από ένα αρχείο-παρακαταθήκη στο οποίο, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται προσωπικές φωτογραφίες από τα συχνά ταξίδια ανά την υφήλιο, επιτοίχια κολάζ που συνεχώς ανασυνθέτει απομονώνοντας συνήθως λεπτομέρειες από κάθε λογής εικονογραφημένα έντυπα, σκαριφήματα εν είδει ζωγραφικών σημειώσεων για μελλοντικά έργα. Τα παραπάνω συμβάλλουν, πιστεύω, στη κατανόηση διαδικασιών που μετέρχεται η ζωγράφος, επαληθεύοντας την αντίληψή της για την κυοφορία νέων εικόνων μέσα σε ήδη δημιουργημένους πίνακες. Κατ΄αυτό τον τρόπο η Ελευθεριάδη επιδιώκει μια ιδιάζουσα συνοχή στο σώμα των έργων κάθε έκθεσης, αποσκοπώντας παράλληλα στην αυτονομία του κάθε πίνακα.

…………………

Έχει παρατηρηθεί ότι πρόκειται για ένα ζωγραφικό κόσμο «προστατευμένο», «περίκλειστο», ωστόσο –εικάζω- όχι ερμητικό. Η ζωγράφος μοιάζει να «χαρτογραφεί» με επιδέξια συνθετικά τεχνάσματα στιγμές ενός (εξουδετερωμένου) αναμνηστικού παρελθόντος ή ενδεχομένως «μεταμφιέζει» μορφές σύγχρονης ζωής υπό επιτήρηση. Σε κάθε περίπτωση η Νίκη Ελευθεριάδη βρίσκει βάναυση, αν όχι βασανιστική, την ασκήμια της πραγματικότητας και επιχειρεί συλλήβδην την εξιδανίκευσή της είτε πρόκειται για τη φύση, είτε για αστικά τοπία, είτε τέλος για τις (οιονεί άϋλες) νεαρές κυρίες που με τον παθητικό ρομαντισμό τους μεταστοιχειώνουν τόπους επισκέψιμους.

Μαρία Γ. Μόσχου

Δρ ιστορίας της Τέχνης

Tης ομορφιάς και του ονείρου...

Μικρή αναφορά του Φαίδωνα Θεοφίλου στο ζωγράφο Γιώργο Πέρρο.

Ο Γιώργος Πέρρος

είναι ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της σύγχρονης εικαστικής παράδοσης της Λέσβου,

με δυναμική καλλιτεχνική παρουσία, όχι μόνο στη Λέσβο

αλλά και στον ευρύτερο ελληνικό και ευρωπαϊκό χώρο.

Το έργο του, βρίσκεται σε μόνιμο διάλογο με την μοναδική αισθητική και τον ερωτισμό της Λεσβιακής Φύσης, που μαζί με τον ψυχισμό του ζωγράφου, τροφοδοτεί τις εμπνεύσεις του.

Το «όνειρο», ως στοιχείο υπερρεαλισμού συχνά ενσωματώνεται στην οπτική του Λέσβιου καλλιτέχνη δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για ένα «ατένισμα», ίδιο με αυτό που κάνει ο άνθρωπος όταν κοιτάζει τον ουρανό, προσδοκώντας να ανοίξει και να φανούν τα μυστικά του.

Κι αλλιώς: Τηρώντας τις επιφάνειες των έργων του, έχω την αίσθηση ότι φτιάχτηκαν για να κρύψουν κάτι, σαν τον γυμνό καρπό που βρίσκεται κάτω από τη φλούδα...

Ο έρωτας, είτε σαν θεματικό στοιχείο είτε σαν αίσθηση που διατρέχει τους πίνακές του, προσδίδει στους πίνακές του μια διαχρονική νεότητα, ίδια με αυτή των χρωμάτων του.

Ο προσανατολισμός τής Τέχνης του στην ίδια πορεία με τα λόγια της Σαπφούς:

«Την ομορφιά διακόνησα.

Τί ποιο μεγάλο θα μπορούσα;»

.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ ... ... ... Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΤΡΙΠΛΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ (Υδατογραφία - Λάδι - Παστέλ)

.

«Η αρχή μιας σχέσης» Παστέλ

«Η ελιά» Παστέλ

Στη Λεσβιακή Εικαστική Σχολή ανήκει και ο ζωγράφος Δημήτρης Καραπιπέρης που η τέχνη του κινείται στα πλαίσια του ρεαλισμού, αλλά όχι λίγες φορές, η ζωγραφική του θέαση αποκτά μια ποιητική ενατένιση που κατά κύριο λόγο την οφείλει (εκτός από την επιλογή των θεμάτων του) στη λυρική υπόσταση των χρωμάτων του.

Θαυμάσιος «Μάστορας» και στα 3 είδη που καταπιάνεται και θα πρόσθετα ότι το ξεχασμένο όσο και δύσκολο είδος της υδατογραφίας, (ακουρέλα) βρίσκει από το ταλέντο τού Λέσβιου ζωγράφου, μια μοναδική ζωντάνια και ένα νέο καλλιτεχνικό ήθος.

«Επί γης Ειρήνη» Υδατογραφία

«Καλή τύχη» Υδατογραφία

Τα πρώτα μαθήματα τα πήρε στη Μυτιλήνη από τον γνωστό επίσης Λέσβιο ζωγράφο Στρατή Αξιώτη. Στη συνέχεια δούλεψε κοντά στους γλύπτες και ζωγράφους Γιώργο Ζλατάνη στις Σέρρες και Χρήστο Παυλίδη στη Ξάνθη. Έτσι, η γνώση της γλυπτικής και η ενασχόλησή του μ’ αυτήν, εμπλούτισε την εικαστική του έκφραση.

Έργα του υπάρχουν στο Υπουργείο Αιγαίου, στη Δημοτική Πινακοθήκη Ξάνθης, τη Δημοτική Πινακοθήκη Μυτιλήνης και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, Αμερική, Αγγλία και Καναδά.

«Απ’ τον Αη Νικόλα Παμφίλων» Παστέλ

«Απ’ την Αχλαδερή» Παστέλ

Εκθέσεις:

Ατομικές: Μυτιλήνη 1984 – 1990 – 1996. Ξάνθη 1987, Αθήνα 1993, Βρυξέλλες 1995. Ακόμη έλαβε μέρος και σε πολλές ομαδικές εκθέσεις.

Στη Biennale Internationale du pastel στις Βρυξέλλες το 1995 πήρε έπαινο για το έργο του. Επίσης τιμήθηκε:

Με Α΄Βραβείο καλλιτεχνικής αφίσσας ΝΕΛΕ Ξάνθης 1984

Α΄ Πανελλήνιο Βραβείο ζωγραφικής σχολής ABC 1988

Α΄ Βραβείο καλλιτεχνικής αφίσσας ΕΤΑ Λέσβου 1984

Ο Δημήτρης Καραπιπέρης, είναι μέλος του επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας.

Πολυάριθμες δημοσιεύσεις για το έργο του έγιναν στον αθηναϊκό και επαρχιακό τύπο.

«Άγιος Ισίδωρος – Κόλπου Γέρας» Υδατογραφία

«Η στροφή του δρόμου - Θερμή» Υδατογραφία

Παραθέτω ενδεικτικά τρεις απόψεις για το έργο του :

Η ανεικονική ζωγραφική απάλλαξε από τη δέσμευση του συγκεκριμένου, δίνοντας καινούριες όψεις στο αντικείμενο και καθιστώντας την «εικόνα» ξεπερασμένη. Το τρισδιάστατο όμως , στερεοσκοπικό θα έλεγα, της νεκρής φύσης που δίνει ο Καραπιπέρης, υπενθυμίζει ότι τίποτα δεν είναι πιο μεστό από το πραγματικό.

Θ . Γραμματάς –Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθήνας

«Φρούτα φθινοπώρου» Παστέλ

«Απ’ τον Καρκύνα» Παστέλ

Είναι μια ακτίνα αισιοδοξίας για τον τόπο μας η παρουσία και η εμφάνιση των έργων του καλλιτέχνη Δημήτρη Καραπιπέρη, που δουλεύει απαλλαγμένος από προχειρότητες και ερασιτεχνισμούς.

Στέφανος Ιωαννίδης – Συγγραφέας

«Απ’ τα Ξαμπέλια» Παστέλ

«Απ’ τον Καστανιώνα Αγιάσου» Παστέλ

Ο Καραπιπέρης δηλώνει ειρηνικά ενάντια στο αισθητικό ανοσιούργημα. Ο ίδιος είναι μια γόνιμη ηλιαχτίδα που ανιχνεύει απαλά τις επιφάνειες της καρποδεσίας, ενεργοποιεί τις προβληματικές χρωστικές κι ετοιμάζει αβίαστα τους εσωτερικούς γλυκούς χυμούς στο βάθος. Η επαφή του με την γλυπτική σίγουρα άφησε δυνατά αχνάρια μέσα του. Η εικαστική του φόρμα κινείται «έκτυπα» τρισδιάστατα, αυτοτελειακά από την μονοσήμαντη επιφάνεια.

Πλούσια διοχετεύει την αισθητικότητά του, ιδιαίτερα στις προσωπογραφίες του.

Δημ. Γ. Μαντός – Master of Arts